เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา คุณคนเขียนกับข้างบ้านและมวลหมู่ ถือโอกาสหลบร้อนในกรุง ไปตากแดดแถว ๆ ใกล้ ๆ หาดหัวหินครับ หวังจะไปอยู่ใกล้ ๆ กับวังไกลกังวล เผื่อความกังวลต่าง ๆ จะลดน้อยลงบ้าง (ไปกัน 5 คน พกความกังวลไปไม่แพ้กันครับ)
(เที่ยวครั้งนี้ ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปครับ ออกแนวขี้เกียจ)
เดินทางครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อน ๆ เพราะปกติคุณคนเขียนมักออกเดินทางช่วงเช้า ๆ สายสุดก็ไม่เกินเที่ยง แต่คราวนี้เราออกเดินทางกันตั้งแต่หลังเลิกงานวันศุกร์เลย และอีกอย่างคือตกลงกันชัดเจนก่อนออกเดินทางว่า ครั้งนี้ไปพักผ่อนไม่เน้นเที่ยว (แปลว่า เปลี่ยนที่กินเปลี่ยนที่นอน)
ค่อย ๆ ขับรถไปเรื่อย ๆ ไปถึงหัวหินประมาณเกือบ ๆ สองทุ่ม ภารกิจแรกก็เดินสำรวจที่พักพอเป็นพิธี คราวนี้ไปพักที่ Hideaway Resort … ทีแรกก็นึกไม่ออกว่าจะไปที่ไหนดี แต่จำได้ว่าแอบเห็นที่นี่มาจากคุณมะลิ
หลังจากนั้นก็ออกเดินทางไปหาอาหารกัน รับทานอาหารเสร็จแล้ว ก็เดินย่อยแถว ๆ ตลาด แล้วก็กลับมาที่พัก … นอน :)
เช้าวันเสาร์ หลังจากรับทานอาหารเช้าแล้ว เราแวะไปเยี่ยมเยียนพระราชนิเวศน์มฤคทายวัน
… ไปเจอะคนโบราณมาด้วย -“-
หลังจากเดินชมพระราชนิเวศน์ฯ จนทั่วถึง เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบบ่ายสองโมงแล้ว คณะเราก็ออกเดินทางไปรับทานเที่ยงกันต่อ เสร็จแล้วไปเดินห้างสรรพสินค้า ณ หัวหิน เดินกันถึงช่วงเย็น ๆ เราก็กลับที่พักกันอีกครั้ง
ถึงที่พักคุณคนเขียนก็ว่าจะนอนสักหน่อย ไม่ทันได้หลับดี คุณคนเขียนก็ได้ยินเสียงดนตรีตึงตังดังขึ้นมา (แนบข้าง ๆ ว่า ดนตรีที่น่ารำคาญที่สุด คือดนตรีที่มีเสียงเบสเยอะ ๆ ครับ ได้ยินแล้วกระเทือนไปถึงก้านสมอง) พยายามไม่สนใจได้สักพักนึง แต่ก็ทนไม่ได้ เลยวานให้ข้างบ้านโทรไปถามหน่อยซิ ว่าไอ้เสียงเพลงเนี่ยมันมาจากไหน และขอให้ช่วยเบาเสียงลงสักหน่อย ไม่นานเสียงดนตรีก็เงียบหายไป แต่คุณคนเขียนก็ผ่านช่วงนอนไปแล้ว ก็เลยตื่นขึ้นมาแล้วก็ระดมชาวคณะไปเดินเล่นตลาดกันอีกครั้งดีกว่า คืนวันนั้นก็กลับมาถึงที่พักค่ำหน่อย เกือบ ๆ ห้าทุ่ม (นัยว่า ชาวบ้านจะหลับกันหมดแล้ว) ที่ไหนได้ ชาวคณะไปได้ยินผู้เข้าพักกลุ่มอื่นพูด(เสียงดังเกินปกติ หวังให้ผู้อื่นได้ยิน)ว่า “จะรีบนอนไปไหนกัน” … อืมมม
แต่ก็ไม่มีเหตุอะไรเกิดขึ้นครับ ได้นอนพักกันพอประมาณ … ประมาณหนึ่ง
เช้าวันอาทิตย์ คุณคนเขียนโดนปลุกให้ตื่นตั้งแต่ไม่ถึงเจ็ดโมงเช้าด้วยเสียงน้ำ เสียงคนกระโดดน้ำครับ กระโดดกันให้กระหน่ำ นอกจากนั้นก็ยังมีเสียงเพลงไอ้ทำนองเดียวกับเมื่อวานดังเป็นระยะ ๆ คราวนี้ข้างห้องโทรลงไปจิกตีกับแผนกต้อนรับ … วันนี้คณะเราเลยตื่นกันค่อนข้างเช้า
อ้อ ก่อนเข้าพัก ทางพนักงานเค้ามีให้เซ็นเอกสารรับทราบหลายข้อ ส่วนหนึ่งก็บอกด้วยว่า “ห้ามกระโดดน้ำ และห้ามส่งเสียงดังจนเกินงามรบกวนแขกคนอื่น และห้ามเสียงดังหลังสองทุ่มครึ่ง” … คิดว่ามาหลายคน หรือมีเด็กติดมาเค้าก็ไม่ยกเว้นนะครับ
หลังอาหารเช้าแล้ว เราก็มุ่งหน้าออกจากหัวหินกันเลย ที่หมายก็หาใช่ที่อื่นใด outlet mall แถว ๆ ระหว่างทางนั้นแล อากาศร้อนมากกกกครับ แต่ก็เดินกันได้เกือบทั่ว มีของติดมาติดมือมาพอประมาณ หลังจากนั้นก็ไปแวะร้านแม่กิมใดกิมหนึ่ง ซื้อขนมกลับมาฝากชาวกรุงเทพเท่าที่นึกได้ แล้วก็กลับบ้านกัน
รวม ๆ แล้วไปเที่ยวคราวนี้ก็ได้พักผ่อนกันพอประมาณครับ คุณคนเขียนยังชอบที่พัก Hideaway นี้อยู่ บรรยากาศดีทีเดียว เสียก็ที่คนเข้าพักคนอื่นเท่านั้นเอง ก่อนออกจากที่พัก พนักงานก็ขอโทษขอโพยเรื่องเสียงด้ง ไอ้คุณคนเขียนก็ลืมขอ compensation ประมาณพักคราวหน้าลด 50% … ฮี่ ๆๆๆๆ ไม่เอาหรอก ใจร้ายเกินปายยย
เท่านี้หละครับ เดี๋ยวเย็นนี้คุณคนเขียนจะไปงานท่องเที่ยวที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ไปเตรียมตัวสำหรับทริปหน้าครับ
สวัสดีครับ
update สุดท้ายสำหรับ series “คุณนายแม่เข้าโรงพยาบาล” ครับ
วานนี้หมอก็อนุมัติให้คุณนายกลับบ้านได้ โรคาพยาธิต่าง ๆ ก็ทุเลาเบาบางไปเกือบหมดแล้ว จะเหลือก็ให้พักรักษาตัว กินระวัง ๆ อีกสักช่วงหนึ่ง เพื่อให้ไตได้ฟื้นตัว ทำงานได้เต็มที่ตามอายุ (“ตามอายุ” นี่เป็น keyword เลยนะครับ)
สรุปเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เผื่อว่าจะเป็นประโยชน์กับคุณ ๆ คนอ่านได้ครับ
คุณนายไปรับทานอาหารบางอย่าง แล้วเกิดท้องเสียรุนแรง และปล่อยให้ท้องเสียอยู่หลายวันมาก ด้วยความเชื่อที่ว่า “ถ่ายให้หมด เดี๋ยวก็หาย” กว่าคุณนายจะยอมไปโรงพยาบาล เวลาก็ผ่านไปเกือบครบสัปดาห์แล้ว
รักษาที่โรงพยาลอยู่สัก 2 วัน หมอก็ได้ผลมาว่า อาการท้องเสียนี้มีเชื้อบิดอยู่ด้วย ก็ให้ยาฆ่าเชื้อโรคต่าง ๆ ตามอาการ แต่ระหว่างนั้นหมอก็สังเกตว่า ปัสสาวะน้อยผิดปกติ พอเจาะเลือดไปตรวจดูก็พบว่ามีอาการไตวายเฉียบพลัน (Acute Renal Failure) เกิดขึ้น
หลังจากนั้นหมอก็ให้การรักษาทั้งสองโรคไปพร้อมกัน แต่ก็สังเกตว่ายังมีการถ่ายอยู่บ่อยครั้งในหนึ่งวัน หมอก็เลยให้งดยาฆ่าเชื้อโรคชั่วคราว เหตุว่่ายาชนิดนี้มีผลข้างเคียงคืออาจทำให้ท้องเสียได้ ปรากฎว่าอาการท้องเสียก็ดีขึ้น และหมดไปในที่สุด
ช่วงหลัง ๆ ก็เป็นเรื่องของการรอให้ไตฟื้นสภาพโดยดูจากค่าของ BUN และ Creatinine ช่วงแรก ๆ ก็เจาะเลือดกันไปหลายหลอด รวม ๆ แล้วคงโดนเจาะประมาณ 20 หลอดได้หละครับ
ระหว่างอยู่โรงพยาบาลก็มีปัญหาเรื่องอาหารอยู่นิดหน่อย ส่วนหนึ่งเกิดมาจากอาหารโรงพยาบาลที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย แต่อีกส่วนหนึ่งก็มาจากคุณนายที่มักจะ “ติดหรู” เพราะส่วนใหญ่มักสรรหาแต่อาหารอร่อย ๆ รับทาน (และนั่นก็เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดนี้ด้วย) พออยู่โรงพยาบาลนานวันเข้า คุณนายก็เกิดอาการเบื่ออาหารซะงั้น
อย่างไรก็ตามที ทุกอย่างลงเอยด้วยดีครับ ตอนนี้คุณนายบอกว่าเข็ดอาหาร แต่เดี๋ยวอีกหน่อยคุณคนเขียนว่าก็คงจะออกไปสรรหารับทานเหมือนเดิม อิอิอิ
อีกครั้งหนึ่ง คุณคนเขียนขอขอบคุณทุก ๆ กำลังใจที่คุณ ๆ คนอ่านส่งมาครับ
Hey Bangkok Bank (BBL), the year is 2008 and IE is already 8.0beta. At least update the requirement page to look a bit nicer.
… Even better, sugguest the customers to use Firefox!
[ Presumably, Microsoft is BBL’s solutions provider. ]
สรุปคร่าว ๆ ได้ว่า สถานการณ์ดีขึ้นเป็นลำดับครับ
เช้าวานนี้หมอก็สั่งเจาะเลือดคุณนายแม่ไปตรวจอีกครั้งหนึ่ง ผลออกมาได้ว่าอาการดีขึ้นมาก ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงกระทันหัน หมออนุมัติให้ออกจากโรงพยาบาลได้ในวันจันทร์ที่จะถึงนี้ครับ
สัญญาณอีกอย่างหนึ่งที่บอกให้รู้ว่าคุณนายอาการดีขึ้นคือ คุณนายแม่หิวบ่อยมาก! ถึงแม้ว่าเวลาอาหารจะมีท่าทางผะอืดผะอม แต่มีความเป็นไปได้ว่า อาหารโรงพยาบาลมันกระจอกมาก!!! (คุณคนเขียนชิมเกือบทุกมื้อครับ พูดได้สั้น ๆ ว่า “ไม่อ๊วกจะไหวเหรอ?!?”)
ช่วงหลัง ๆ นี้เราก็เลยมีการแอบแฝงอาหารนอกโรงพยาบาลเข้าไปบ้าง อย่างเมื่อคืนก็สั่งข้าวปั้นโออิชิไปสองกล่อง :P
คุณคนเขียนไปแล้วดีกว่า
สวัสดีครับ
